بهار توبه شکن

بهار توبه شکن

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
"بهار توبه شکن" می‌رسد چه چاره کنم
سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که می خورند حریفان و من نظاره کنم

طبقه بندی موضوعی

چالش شبکه اجتماعی

يكشنبه, ۲۸ دی ۱۳۹۳، ۱۲:۵۱ ق.ظ
امروز میخواهم فریاد بزنم از اوضاع کنون فرهنگ اجتماعی خودمان... از شبکه ها و فناوری های خوبی که بد استفاده میشوند...
از جوانهایی که بخاطر احساس خام و ناپخته قربانی این ها شده اند.
از دخترانی که هزینه شده اند برای این شبکه ها... از روابط به ظاهر درست اما کوبنده و نابودگر
از فرهنگ و افکاری که به نادرست بین مردم ما تزریق شده.
از پدر و مادرهایی که به قول خودشان سوخته اند و با واگذاری آزادی های تعریف نشده به فرزندانشان، بزرگترین خیانت را به خود و فرزندانشان کرده اند.
میخواهم از ، برباد رفتن انسانیت سخن بگویم.

با یک مثال جالب شروع میکنیم.
از همان اوان کودکی به همه ما آموزش میدهند که"دروغگو دشمن خداست" ... کمی که گذشت همین دروغ پلید و خبیث را خوش آب و رنگ میکنیم و به اسم "زرنگی" به همان کودک تزریق میکنیم.

و اکنون مشکل شبکه های اجتماعی... وایبر و فیس بوک و ...
من خودم کسی هستم که از این شبکه ها دفاع میکنم و منکر منافع اقتصادی-اجتماعی اینها نیستم،ولی بیاییم و بررسی کنیم،چقدر "ما" از این منافع اقتصادی-اجتماعی بهره مندیم؟!!
همین فیسبوک و توییتر "مبارک" بودند که بهار عربی راه انداختند. همین ها برای آزادی زندانیان و جمع آوری کمک به سرطانی ها و طرح هایی مثل " یک کتاب" یا "کاپشن" برنامه ریختند و انصافا چه بینظیر عمل کردند.

اما همه اینها مضراتی هم داشتند.
به ما یاد دادند روی احساس دیگران،روی درد دیگران،روی شادی دیگران یک "شصت" یا همان "لایک" بگذاریم.
احساس و با هم بودن را از هم گرفتیم.
جالبه در یکی از سخنرانی های TED نتیجه یک آزمایش اقرار میکرد که "کسانی که در شبکه های اجتماعی هستند و حرفی میزنند با درصد بالایی ،حقیقت را میگویند" . این یعنی آدمهای شبکه های اجتماعی راستگوترند.
اما این حقیقتها چیست؟!!
  • احساساتی است که این روزها بیشتر و بیشتر به یغما میروند. عشق که الان نزد همه اینها یک کلمه بی معنی و دروغ شده.
  • پستهایی است که یک دختر جوون از دروغهایی که شنیده به اشتراک میگذاره.
  • پستهایی است که یک پسر از عفت و حقیقت دختران اطرافش به اشتراک میگذاره.

اینها همان بلاهایی هستند که آرام آرام گرفتارشون میشویم.
بچه هایی که پدر و مادرشون در عین حال که به تربیت و "هوش سرشار"! اونها افتخار میکنند، دچار تضادهای "جنسی-اجتماعی" شده اند و بجای وقت گذاشتن روی مهارت های علمی-تحصیلی که باید پرورش بدهند روی فشارهای روانی و احساسی گذران زمان میکنند... و پدر و مادرهایی در هیاهوی شبکه های اجتماعی.
پدر و مادرهایی که دارند با پستها و مطالب ادبی-اجتماعی میزان درک و شعورشون رو در گروهها به رقابت میگذارند و فرزند عزیزی!! که روزبروز صعیفتر میشه. (و این ضعف در دوران غرور جوانی باعث دردسرهای زیاد برای همین پدر و مادر خواهد شد)

از عکس هایی که بجای نشان دادن خاطرات و احساسات اجتماعی بیشتر به بزرگ کردن دارایی هایی مثل یک سیب گاز زده یا اندام های بدن پرداختند... اینها همان چالش های شبکه های اجتماعی هستند

اما الان سوال من از شماست...
بهترین راه برای جبران و مقابله با این مشکل چیست؟
منع و جلوگیری کامل استفاده از این شبکه ها و وسایل ارتباط جمعی؟
آموزش به دانش آموزان؟
آموزش به اولیا؟
هرچی به ذهنتون میرسه لطفا کمک کنید.



**** این هم نظرات دوستان در گروه دبیرستان شریعتی****
آقای حقی:اول اینکه قطعا باید رابطه والدین و دانش آموزان تحلیل بشه و بر رابطه صمیمی اونها تاکید بشه. اما چون موضوع مورد بحث، از جنس مشکلات فرهنگیه پس باید با بسته های فرهنگی جلوش ایستاد. بنابراین باید با ایجاد جذابیت در فعالیت های فرهنگی مثبت، زمینه رو برای آسیبهای اجتماعی تنگتر کرد.
- راه اندازی یک شبکه اجتماعی (با موضوعات مشاوره درسی و فعالیتهای فرهنگی) با مدیریت دبیران مورد اعتماد دانش آموزان
- آشنا کردن و برقراری لینک بین دانش آموزان و سال بالایی های خودشون که توی کنکور موفق بودند
- مطرح کردن ارزش زمانی دوران قبل از کنکور در شکل گیری آینده شون
- استفاده مشترک و صمیمه والدین از وسایل ارتباطات مجازی دانش آموزان مثل کامپیوتر، تبلت و موبایل برای استفاده های مختلف (از بازی های فکری گرفته تا فیلم و بحث های علمی و اخبار).
آقای شیر افکن: سلام به دوستان من هم نظر اقای حقی رادارم خیلی خوب می شود از این شبکه ها بر پیش بر سطح کیفی دانش اموزان استفاده کرد و یک نکته که ما در ایران در ان خیلی ضعیف هستیم کار کردن گروهی است. با این روش به بچه ها یاد می دهیم که گروهی کار کنند.باید به دانش اموزان یاد داد از اسمشان پیداست )دانش اموز( وباید انهارا به راههای درست برد نه این که با حرف انها را راهنمای کنیم مثل این ضرب المثل که با حلوا حلوا گفتن دهن شیرین نمی شود باید خورد.
آقای زرتابی: یکی از بزرگترین مشکلات عدم اشنایی والدین با این مقوله است.والدین تحصیل کرده ما برای مدیریت این مساله به مشکل میخورن وای به حال بقیه.بچه ها به واسطه دوستان تحت تاثیر قرار میگیرن و شاید به بهانه درسی والدین رو مجبور به خرید این وسایل میکنن.شاید یک راهش داشتن این وسایل بدون سیمکارته. از طرفی محدود کردن بیش از حد مثل خیلی از مسایلی که تو جامعه هست باعث حریص تر شدن فرد میشه.شاید اگه معلمان پرورشی که زمان ما بهمون سرود و قران و ... یاد میدادن الان باید روی این موارد زوم کنند.رده سنی که الان از تبلت استفاده میکنن نزدیک 5 سال و کسایی که سیم کارت دارن نزدیک ده ساله.(مشاهده خودم). کشورهای پیشرفته تا 18 سالگی فرزندان کاملا مطیع قوانین خانواده و جامعه هستند و بعد از اون یک فرد مستقل.متاسفانه اینجا مرزبندی وجود نداره.18 یا 15 رو فقط برای رای دادن میشناسن.
آقای ساعدی: مشکل این است که بچه ها به اطلاعاتی که نباید دسترسی داشته باشند به راحتی دسترسی دارند و هیچ فیلتری هم نمی توان قرار داد.  پس باید برای افزایش آگاهی فرزندان و والدین گام های مجزا برداشت.  خیلی شفاف یک سری قوانین ساده در خانواده باید برای بچه ها مقرر شود و اصرار بر انجام آن باشد.  متاسفانه خانواده‌ها ساده ترین راه را که کوتاه آمدن در برابر خواسته فرزند بدون در نظر گرفتن سن او میباشد را انتخاب می کند و خود را راحت می کند.
آقای میرمحمدی: من نظرم اینه تا بتونی بد و خوب این قضیه رو به بچه بفهمونی باید کاملا تحت کنترل باشه و کاملا محسوس.فرهنگ درست این موضوع هنوز در کشور ما جا نیوفتاده و هر چند شما با بچه خودت کلنجار بری کسی دیگری با فرهنگ غلط هست که اونو گمراه کنه. پس در سنینی که قوه تشخیص درست و نادرست را ندارند باید کنترل بشند و حتی اگر آسیب جدی نبینند از داشتنشون منعشون کنی. دنیای مجازی یک دنیای وسیع و جدیده که اگه بچه را خام توی اون بندازی و رهاش کنی ممکنه به بی راهه بره.متاسفانه در خانواده ها اینقدر شناخت کم است مخصوصا در شهرستان که به سادگی نوجوانان درگیر معضلات این تکنولوژی شده اند و سن این آسیب ها روز به روز پایین تر می آید.من در کل به شدت با استفاده کودک از بعضی ابزارهای فضای مجازی مثل وایبر لاین واتزآپ و حتی فیس بوک و حتی داشتن سیم کارت مخالفم و تا زمانی که درک درستی از اونها پیدا نکرده اند یا کاملا باید منع شوند یا اگر آسیب میخورند کاملا تحت کنترل باشند. من تبلت را 8 سال قبل برای دخترم که 13 سالشه خریدم و برای پسر 10 ساله ام 5 سال قبل و تلفن همراه را برای دخترم پارسال ( البته تحت فشار تلفن را خریدم ) ولی حق استفاده از سیم کارت را از هر دو گرفته ام . مدت کوتاهی اجازه دادم و چون مزاحمت تلفنی آغاز شد حرف من به بچه اثبات شد که اشتباه است و گرفتم.در مورد فضای مجازی هم ابتدا اجازه دادم ولی در اولین برخورد اشتباه با اثبات حرف خودم که مناسب سنشان نیست کلیه این اپلیکیشن ها ممنوع شدند.وسایل فقط برای بازی آن هم تعداد ساعات خاصی از روز در اختیار آنها قرار میگیرد که خودمان در منزلیم.ولی از کامپیوتر و لب تاب برای استفاده های درسی آزادند چون حتما نیاز هست و هدایت به سمت تحقیق میکنم فرزندان را،در هر موردی که برخورد میکنند تحقیق کنند.در ضمن استفاده خودم و همسرم از این اپلیکیشنها و سیم کارت طوری است که الگوی آنها باشد.چون وسایل را دارند فشار روحی نیست ولی دوست دارند استفاده کنند و گهگاهی درخواست میکنند که سعی میکنم قانع کنم مناسب نیست.
آقای مهدی میرمحمدی:به نظر من معضل اصلی الان . جوانان و نوجوانان در استفاده از شبکه های مجازی هستند نه کودکان . کودکان را میتوان پیش گیری کرد . ولی باید به دنبال راه درمان باشیم . من فکر میکنیم گزینه ی بهینه سازی  به جای فیلترینگ و تحریم و محدودیت گزینه ی بهتری باشه . یعنی همه دست به دست هم داده و روش استفاده صحیح و سالم از فضاهای مجازی را رواج دهیم . کار یک روز و دو روز نیست ولی شدنیه . بچه های امروز رو با محدودیت نمیشه کنترل کرد . به خدا کارهایی بلدن که به عقل جن هم نمیرسه  . من از خودم مثال میزنم . پسر 4/5 ساله ی من کارهایی با تبلت و لب تاب میکنه که واقعا متعجبم میکنه . من عاجزانه تقاضا دارم در مورد ارتباط جوانان و نوجوانان با فضاهای مجازی اندیشه کنیم و راهکار پیدا کنیم . من برای این روند فعلی آینده ی بدی ( خیلی بدی ) رو می بینم . این نسلی که اکنون نوجوانان کشور رو تشکیل میدهند واقعا نیاز شدید به رسیدگی دارند .
آقای صاحبی: زوانشناس های غربی معتقدتد باید مسایل جنسی رو به بچه ها توضیح داد البته در سطح خودشون
ولی بزای ما این قضیه تابو شده
ما بچه های دبستان شهید عصاری از سال 69 تا 73 یه معلم خیلی خوب داشتیم به اسم آقای صانعی دقیقن یادم هست که یه روز پای تخته شکل اسپرم  و تخمک رو کشید  و یه توضیحات کلی از نحوه ادامه نسل بشر داد. نتیجه اش این بود که بچه ها تا دبیرسنان هم کمتر دچار انحراف شدند و  سمت عکس و فیلم مورد دار نرفتند.
آقای فرخی: تکنولوژی تا حدودی قابل کنترل هست نه صد درصد به نظر بنده نقش والدین آگاه کردن بچه ها و در جوامعی که والدین آشنایی با تکنولوژی ندارن سیستم آموزشی این وظیفه رو داره. خودآگاهی از مبانی اولیه علم روانشناسیه که متاسفانه تو کشور ما توجهی بهش نمیشه.
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۳/۱۰/۲۸
امیر صانعی خوانساری

نظرات  (۱۷)

من و شما.در بسیاری از زمینه ها تفاهم دارید.  .من مخالف منع استفاده از این شبکه ها هستم. چون نبایدحق استفاده از این شبکات رو که بعضی افراد به درستی استفاده می کنند از اونها گرفت. فقط به بهانه اینکه برخی دیگر استفاده سو می کنن.پس مشکل از جای دیگری که قطعا با منع استفاده فقط صورت مسئله پاک میشه و کاری هم صورت نمی گیره برای حل مشکل و گروهی رو حریصتر میکنه برای کشف دنیای ناشناخته ایکه  همه ترس از اونو در وجودشون ایجاد کردند. پس اگر در سیستم آموزشی ما زمانی رو برای آموزش درست استفاده از این فضا ها پیش بینی بشو د میشه امیدوار بود که از مشکلات کاسته بشه. این آموزش هم نباید توسط هر شخصی صورت بگیردبلکه باید از یه روانشناس و یا جامع شناس کمک گرفت. در واقع به نظرم علت وجود چنین مشکل هایی بها ندادن جامعه امروز ایران به علوم انسانی است.و اینکه  ما هیچ هماهنگی بین آموزش و خانواده نداریم. در آموزش گفته میشود که دروغ بد است اما پدر یا مادر خانواده دروغ میگوید و اسمش را مصلحت میگذارد. اینجاست که شخص هیچ وقت نمی تواند بین ارزش های انسانی و منافعش یه توازن ایجاد کند.پس آموزش خانواده به موازات آموزش  فرزندان همان توازن را ایجاد خواهد کرد. و شناخت درستی که خانواده ها می توانند از جامعه سالم و فرزند سالم داشته باشند. باعث میشود بتوانند فرزندان را با روش های درست از خطرهای احتمالی شبکات اجتماعی آگاه کنند. و تعامل سازنده را با فرزندی که شاید یک یا دو نسل با آنها از لحاظ تفکری و جامعه متفاوت برقرار کنند 
بهترین راه همون آموزشه که خودش فرهنگ سازی رو رقم میزنه.
جوون اگه همسو با افکار پدرو مادر هرچند با اختلاف سلیقه ها و سن و سال و تفاوتها از این وسایل درست و حسابی استفاده کنه نه والدینش میترسن از شبکه ها و همچنین بچه ها با فکر باز و حمایت پدرو مادرها از این شبکه ها استفاده می کنن.
وقتی که عرف و شرایط اجتماعی یا فشار والدین ما رو مجبور به انجام کاری میکنه که بهش معتقد نیستیم، در اولین فرصت و در فضایی که هویتمون ناشناس باشه یا جایی برای قایم شدن داشته باشیم، درونیاتمون رو بروز میدیم.
تنها راه حلش اینه که آگاهی بدیم به فرزندانمون ، و ارزشهارو براشون نهادینه کنیم.بطوریکه چه در حضور و چه در غیاب ما بهشون پایبند باشند.
راستی اینم مطلب جالبیه :
http://pizo.blogfa.com/post/43
سلام اقای صانعی! میدونم سوالم مربوط به بحث نیست واقعا عذر میخوام!
من تازه فهمیدم دانشگاه ازاد تکمیل ظرفیت بهمن ماه زده واسه گروه علوم پزشکی!!   با تراز 8300 میتونم امید داشته باشم به قبولی دندون یا دارو یا پزشکی؟؟ کلا 6 جا داشت همرو زدم! یعنی میشه؟؟؟   
واسه تکمیل ظرفیت ازاد قبلی چند نفر گرفتن؟؟ الان نمیدونین حدودا چند نفر میگیرن؟؟
پاسخ:
سلام نفس
فکر نمیکنم. (البته یه شانست اینه که زیاد این سری خیلیا از این تکمیل ظرفیت خبر نداشتند.) ولی درکل تو شرایط عادی چون امسال رتبه ها جابجا شده من فکر نمیکنم بیاری.
نتیجه هر چی شد منم بیخبر نذار.مرسی
من نگران نیستم. به نظرم این پدیده‌ایه که کم کم جا میفته و مناسبات مخصوص خودش رو هم پیدا میکنه. فکر میکنم امروز کمتر کسی باشه که مختصات کار تو فضای مجازی رو نشناسه و اگر هم چنین کسی باشه بعد از یکی دو اشتباه موضوع رو درک میکنه.
صد البته آموزش در هر زمینه‌ای مفیده و خوبه والدین نظارتی کلی به فرزندان داشته باشند البته نه محسوس و زننده بلکه با درک شرایط فرزند.

من فقط تجربه خودمو چیزی که زیاد اطرافمو دیدم میگم

اینکه میبینیم یه جوون مدت زمان زیادی رو صرف شبکه اجتماعی حالا فیسبوک یا وایبر و اینا برای کارایای غیر ضروری مثه چت ومتن خونیا همینا که خودتون میگید میکنه(ینی کاری که عملا فایده نداره) شاید یکی از دلیلاش اینکه از فضای واقعی و ادمای واقعی خسته شده دروغ های!!! مجازی خیلی جالب ترن،واقعیتی که الان داره توش زندگی میکنه،خانوادش،دوستاش و اطرافیانش جدابیت اونا رو نداره

محبتی که باید تو خونواده باشه و عشقی که باید تو فضای خونواده بش بشه رو از فضای مجازی گدایی!!! میکنه و این افتضاح تره که اینا اثارشو تو همون دنیای واقعیم میذاره پس یکی از کارای که شاید مفید باشه اینکه علت اینو درستش کنیم باید انقد فضای خونواده کامل و جالب باشه که به جای وقت گذاشتن تو فضای مجازی از بودن در کنار اونها لذت ببره

یکی دیگم اینکه شاید از زور بیکاری باشه انصافا اینم خیلی مشاهده شده!!

جامعمون انقد برنامه نداره که بتونه اوقات فراغت یه جوون و پر کنه (و البته اینکه جذاب و خوب باشه)

 پس یه راشم شاید اینکه  حالا که اون جوونا نمیتون واس وقتای بیکاریشون برنامه ریزی کنن و الکی وقت تلف میکنن و اخرشم به حاشیه میرن جامعه واسشون برنامه ریزی کنه  و راه و کار درستو حتی اگه شده از طریق همون شبکه ها به خورده شون بده

فعلا همین به ذهنم رسید

سلام
خوبی این یکی مشکلی ک تو جامعه داریم اینکه خاص جامعه ما نیست و میشه گفت تقریبا همه دنیا باش درگیرنم ک اونم بخاطر رشد سریع فناوری همیشه ی بحث مسخره ای .البته ب نظر من.میشه ک اول فرهنگ استفاده بیاد یا اول فناوری و همه هم خداروشکر متفق القول اند ک اول باید فرهنگ بیاد ولی در ک مسئله اینکه خیلی وقته فرهنگ از علم و فناوری عقب مونده دلبل نمیشه چون ما وارد کننده این فناوری ها هستیم و تولید ما نیستن فک کنیم فقط ما باشون مشکل داریم! ب نظر من شبکههای اجتماعی هم ی تبه میخابه انسان ثابت کرده از هرچی بیشتر استفاده کرده زودتر ترکش کرده مثلا الان سلفی دیوونه وار رشد میکنه یکی دوستال دیگه عکسای دوربین های سه بعدی و همینطور فناوری های جدیدتر....
.احساساتی است ک این روزها بیشتر وبیشتر ب یغما میروند ،عشق ک الان نزد همه اینها یک کلمه بی معنی و دروغ شده
.پست هایی است ک  یک دختر جوان از دروغهایی ک شنیده ب اشتراک میگذاره
...........

واقعا عالی بووود،واقعا....
بانظره سعیده هم کاملا موافقم
جامعه و مخصوصا شهره خودمون اون قدر جذابیتی نداره ،بهتره بگم خیلی خسته کننده شده وبیشتر  این مشکلات از خودمون ،گاهی اوقات خودمون باید یه کارایی کنیم ک عشق و محبت ،صمیمیت و خیلی چیزایه دیگه به خانواده ها برگرده تا بچه ها حتی به این ،فکر نکنن که برند سراغه این چیزا  ولی خب......
به نظرم با ی برنامه ریزی ئر کناره بقیه کارهایه روزمره هم میشه این مشکلو برطرفف کرد...
۳۰ دی ۹۳ ، ۲۳:۱۸ خسرو دهاقین
سلام. با تشکر از پرداختن به این موضوع مهم. هفته گذشته یکی از مسئولان ارشد شهرشتان در جمعی عمومی با افتخار اعلام کرد که دختر ایشون که الان چهارم دبیرستان هستند تلفن همراه نداره و در مورد این قضیه توجیه شده و خودش پذیرفته. من با خودم خیلی فکر کردم که آیا این مساله درسته؟ این که ایشون خودشون در این خصوص توجیه شدند یه طرف اما از طرفی باید پذیرفت که این وسایل امروزه به نوعی به عنوان ضروریات اجتناب ناپذیر اجتماعند و استفاده از اونها تقریبا غیرممکن.اگه الان نباشه چند سال دیگه باید گفت الزامی هستندو بنابر این پروزه منع جواب نمیده. قطعاً نیاز به آموزش و فرهنگسازی است. هم بچه ها و هم والدین.
یه مژده هم بدم. روز پنج شنبه یه همایش تخصصی در این خصوص با حضور یکی از متخصصین مجرب حوزه مشاوره ترتیب داده شده که توی خوانسارنیوز بهش اشاره کردم.
موضوعی که در موردش صحبت شد . بحثی است که امروزه بسیاری از دانش اموزان و والدین به شدت درگیر ان هستند که آیا استفاده از تکنولوژی و ارتباطات و آشنایی با فضای مجازی و محیط هایی مثل شبکه های اجتماعی خوب هست یا نه ؟ همانگونه که مطرح شد بعضی از والدین ترجیح میدند فرزندانشون رو از این تکنولوژی ها دور نگه دارند و منع کنند که این شیوه اصلا درست نیست و حتی در خصوص بچه هایی که سن کمتری دارند و توجیه کردن آن با دلایل فرهنگی و اجتماعی سختتره امکان پذیر نیست . متاسفانه الان بخصوص در شبکه های اجتماعی شاهد این هستیم که تحت عنوان مسائل جذاب مثل جوک فرهنگ های غلطی رو دارند تو ذهن بچه ها پیاده سازی میکنند مثل اینکه پدر و مادر به دلیل اینکه این حرف رو به من زد من رو دوست نداره و من بچه سر راهی هستم . شاید یک نوجوان با چند بار خوندن این مطالب تحت عنوان یک لطیفه بخنده ولی چون در ضمیر ناخود اگاهش ثبت شده باعث میشه اگر یک بار پدر و مادرش حرفی مشابه اون رو بهش زدند این ذهنیت در اون تقویت بشه که پدر و مادرم منو دوست ندارند که بعد باعث میشه این محبت رو از طریق راههای نا به هنجار دیگری به دست بیاره و نتیجه اون انزوا و دوری از خانواده میشه. اما مسلما اگر پدر و مادر از زمانی که فرزندشون رو با فضای مجازی اشنا کردند مثل یک دوست کنارش باشند و سعی کنند در کنار جذابیت هایی مثل فیلم و عکس با در نظر گرفتن علاقه های فرزندشون سایتهای اموزشی رو هم در کنارش نشونش بدند خود به خود میتونند یک مسیر درست رو برای اون تعیین کنند . برای مثال در سایت آپارات در کنار صدها فیلم خنده داری که جنبه سرگرمی داره میتوان صدها فیلم اموزشی در زمینه های مختلف رباتیک ، نجوم ، خلاقیت و ... پیدا کرد . پس بهتره که پدر و مادر در کنار فرزندشون طرز استفاده درست از این دنیای غیر واقعی رو بهش یاد بدند در این شرایطه که حتی اگر فرزندشون ساعتها تنها پای اینترنت بشینه دیگر نگران حجمه های فضای مجازی نیستند
خوبی گفتی امیر جان
باید فرهنگ استفاده ار تکنولوژیهای روز رو در ابتدا پیدا کنیم و بعد بتونیم خوب از اونا استفاده کنیم .
سلاااام
ما دوباره اومدیم خوشحال میشیم به ما هم سر بزنید
با ارزوی توفیق

نظرا رو نخوندم

ولی راجب حرفای خودتون

اول اینکه ظرفیت نداریم...گفتن فیسبوک واسه تبادل اطلاعات و  رابطه با دوستای دور

تموم زندگیمونو دادیم واسه لایکاش

یکی پوتینشو درآورد رفت میدون مین

یکی لباساشو درآورد رفت جلو دوربین

راجب بقیشم همینطوره.وایبر و لاینم همینطور

اینقدر که انگشت میزاریم اینو اونو لایک میکنیم.کلنگ زده بودیم به نفت میرسیدیم

غمگینی شصت خوشحالی شصت میزونی شصت مردی شصت

دوم اینکه زندگی حقیقیمون کمبود داره...اگه آدمای زندگیمون بهمون محبت کنن بهمون عشق بدن

باور کنین دیگه احدی گدایی عشقو از دوستای مجازیش نمیکنه

اگه بشینی پای درددل دوست حقیقیت دیگه نیاز نیست دستای مجازی اشکاشو پاک کنه

دنیای حقیقمون یه چیزی کم داره

من خودم بارها شده با دوستای مجازیم درددل کنم و اشکام صفحه گوشیمو خیس کنه.

یه رفیق تو دنیای حقیقی نشونم بده.رفیقاااااااااااااا نه کشکو دوغ

بعضی حرفا رو که نمیشه به خانواده زد.باید به همسن خودت بگی.ولی کو؟؟؟؟؟

تکنولوژی غریبه ها رو بهمون نزدیک کرد اما نزدیکامونو کم کم ازمون دور کرد.

ما آدما کلا دلمون میخواد تجربه کنیم تو چاه بیفتیم تا عبرت بگیریم.پس باید ببینیم اونایی که همیشه در صحنه ن اونایی که لایک خورشون بلاست اونایی که پایین عکساشون هزارنفر مینویسن جوووووون راضین از اوضاعشون؟؟؟خسته کننده.تکراری.یکنواخت.فقط اولش ذوق میکنی اشتیاقشو داری.بعدش عادی میشه

بعضیا یه آدم آس و پاسن

به نت که میرسه کاملا ناب و خاصن

تقصیر خودمون نیست

یادنگرفتیم روش استفاده درست از چیزا رو...حتی پیش پاافتاده ترینشون

من قبلا خواننده پرو پا قرصتون بودما...ولی نمیدونم چرا کلا یادم رفته بود وبتونو.شرمنده ببخشید

 

۲۶ بهمن ۹۳ ، ۱۲:۰۴ خوانسار نامه
تو مملکت ما اول تکنولوژی میاد بعد با یک تاخیر قابل توجه فرهنگ استفاده از آن تکنولوژی،آن هم فرهنگ کاربری بصورت ناقص و سلیقه ائی
یک نگاه به طرز استفاده ما از اتومبیل و تلفن و کامپیوتر بکنید
این روزها فبلت ها و تبلت ها وسیله ائی شدند برای وقت گذرانی و غفلت 
با سلام
مطلب شما در وبلاگستان سایت تحلیلی خبری چشمه سار درج شد.

منتظر مطالب مفید و بروز شما هستیم.


پاسخ:
ممنونم از حمایت شما.

سلام بر شما عزیز  با دغدغه.

از نظر این حقیر مهمترین چیز صرف کردن وقت برای تربیت فرزندان است. پدر مادرانی که سطح سواد لازمه را برای استفاده از این وسایل ارتباطی را دارند باید حتما زمانی را با فرزندان خود گذرانده و به طور مداوم با آنها کار کنند تا یک بینش صحیح در دیدگاه فرزندان ثبت شود.

اما برخی از پدر مادران نیز خود سواد استفاده از این وسایل را نداشته و یا در برخی موارد استفاده سو از این ابزار ها می نمایند برای این دسته از افراد بهتر است که برای فرزندان چنین ابزار هایی را تا سن بلوغ فکری تهیه نکنند و  ارگان های مربوطه در رابطه با فضای مجازی می تواند نقش مهمی را در آموزش برای این دسته از افراد ایفا نمایند.

ولی از انجایی که مشاهده می کنیم اولا وقت لازم برای تربیت فرزندان خود نداریم چه دائماً باید به فکر تامین معاش برای خانواده باشیم و خسته و کلافه به خانه در اکثر اوقات باز می گردیم

و از طرفی در برنامه های تلویزیونی دائماً به تبلیغ استفاده  از این قبیل وسایل نموده به طوری که حس کنجکاوی در برخی موارد حس عقب ماندگی در صورت نداشتن و سرخوردگی در بسیاری از افراد مخصوصا نوجوانان را شاهد خواهیم بود.

و از همه مهمتر سود و درآمدی که برای وارد کنندگان در بر دارد را چه طور صرف نظر نمود؟

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی